1. ในอุปัฑฒสูตร พระพุทธเจ้าทรงตรัสแก้คำกล่าวของพระอานนท์ โดยยืนยันว่า ความเป็นผู้มีมิตรดี สหายดี และสังคมสิ่งแวดล้อมที่ดี นั้นเป็น "ทั้งหมดทั้งสิ้น" ของพรหมจรรย์ (การปฏิบัติเพื่อความพ้นทุกข์) ไม่ใช่เพียงครึ่งเดียว ตามที่พระอานนท์เข้าใจ

2. นิยามของมิตรดีตามแนวทางวิถีธรรม ระบุว่า "มิตรดี" หมายถึง คนที่คอยตามใจเราในทุกๆ เรื่อง ชวนเราไปเสพสุขสมใจอยาก และคอยช่วยเหลือปกป้องไม่ให้เราต้องเผชิญกับอุปสรรคใดๆ

3. บทบาทของพระพุทธองค์ในฐานะมิตรดี: ทรงยกพระองค์เองเป็นตัวอย่างของ "มิตรดี" โดยตรัสว่า สัตว์ทั้งหลายที่มีความเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตายเป็นธรรมดา เมื่อได้อาศัยพระองค์ผู้เป็นมิตรดีแล้ว จะพ้นจากสิ่งเหล่านั้นได้ เพราะเมื่อผู้ใดได้เข้ามาพึ่งพิงและปฏิบัติตามคำสอน ย่อมสลัดหลุดจากวัฏสงสารและกองทุกข์ได้

4. การอยู่ร่วมกันในหมู่มิตรดี สหายดี และสังคมบุญนิยมตามแนวทางแพทย์วิถีธรรม จะช่วยให้เราสามารถมองเห็นและอ่านอาการกิเลสของตัวเองได้ง่ายที่สุด หมู่มิตรดีคือ "เครื่องมือหรือกระจกเงา" ที่ดีที่สุดในการซักฟอกกิเลสในใจเรา เพราะมีผัสสะและแรงกระแทกจากการทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกันเป็นเครื่องมือช่วยขัดเกลา ความไม่ได้ดั่งใจของเรา

5. ผลลัพธ์ของการขาดกัลยาณมิตร: หากผู้ปฏิบัติธรรมแยกตัวไปอยู่ลำพังหรือแวดล้อมด้วยมิตรที่ไม่ดี จะทำให้ได้กุศลน้อย เกิดความหลงทางได้ง่าย และยากต่อการสลายวิบากกรรมร้ายเพราะขาดพลังปัญญาเกื้อกูลกัน ตรงตามสัจธรรมที่ว่า จิตวิญญาณย่อมไหลไปตามสิ่งแวดล้อมและจะไปจมอยู่กับพลังงานของกิเลสรอบตัว การขาดมิตรดีย่อมทำให้การพัฒนาจิตใจเป็นไปได้ยากและฝืดเคือง

6. สำหรับผู้ปฏิบัติธรรมที่เรียนรู้อยู่ทางบ้านและยังไม่มีโอกาสเดินทางมาเข้าค่ายในพื้นที่จริง ไม่สามารถเชื่อมต่อพลังความดีได้เลย จะต้องเดินทางมาเจอกันต่อหน้าเท่านั้น เพราะธรรมทั้งหลายย่อมไม่สามารถหลั่งไหลสู่ผ่านสื่อและการเรียนรู้ทางไกลได้

7. จุดเริ่มต้นของการแพทย์วิถีธรรม เกิดจาก “หมอเขียว” ซึ่งมีความรู้ด้านการแพทย์หลายแขนง แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาคนไข้และความเจ็บป่วยได้มาก จึงไปปฏิบัติธรรมและค้นพบแนวทางแก้ปัญหาจากพระไตรปิฎก ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสเฉลยไว้แล้ว และพบว่าพระองค์เป็นหมอที่ดีและเก่งที่สุดในโรค

8. ในการดูแลสุขภาพตามหลักการแพทย์วิถีธรรม ผู้ป่วยไม่จำเป็นต้องปฏิบัติครบทั้ง 9 ข้อ" สามารถเลือกทำข้อที่ทำแล้วรู้สึกสบาย เบา เกาย มีกำลัง และเหมาะสมกับข้อจำกัดของแต่ละคนได้เลย ตามความรู้สึกของร่างกาย

9. ในการเข้าสู่สภาวะ "ใจไร้ทุกข์" ผู้ปฏิบัติธรรมจะต้องทำจิตใจให้สงบนิ่ง หลบมุมอยู่คนเดียวและตัดขาดจากสังคมภายนอก เพื่อไม่ให้สิ่งแวดล้อมหรือบุคคลรอบตัวเข้ามาสร้างผัสสะกระแทกจิตใจให้เกิดความขุ่นมัว ตึงเกร็งไม่พอใจ

10. การตั้งศีลในเรื่องอาหารให้ละเอียดขึ้นตามแนวทางวิถีพุทธ หมายถึง การเปลี่ยนมาบริโภคผลไม้ พืช ผักไร้สารพิษ แทนการกินเนื้อสัตว์ ซึ่งถือเป็นการให้ที่สูงที่สุดเพราะไม่เบียดเบียนชีวิตอื่น และเป็นการสร้างวิบากดีที่จะดึงดูดสิ่งแวดล้อมที่ดีและมิตรดีเข้ามาในชีวิตสอดคล้องกับจูฬกัมมวิภังคสูตร