1. หญ้าเป็นวัชพืชที่เป็นปัญหาที่ยิ่งใหญ่ไร้ประโยชน์สำหรับทั้งการทำเกษตรแบบฟาร์มและเกษตรในเมือง สมควรต้องหาวิธีกำจัดให้สิ้นซากไม่ให้สามารถเติบโตขึ้นได้

2. การใช้สารเคมีฆ่าหญ้าอย่างต่อเนื่องช่วยรักษาความอุดมสมบูรณ์ของดินและพืชผล

3. การเลือกรับประทานพืชผักท้องถิ่นช่วยลดค่าใช้จ่ายและส่งเสริมสุขภาวะพึ่งตน

4. เมืองจะอยู่รอดในภาวะวิกฤตได้ด้วยการพึ่งพานำเข้าอาหารและพลังงานจากต่างประเทศเป็นหลัก

5. เกราะคุ้มกันความอยู่รอดของคนในยามวิกฤตคือมูลค่าของจำนวนเงินสดที่ตนเองครอบครองและกอบโกยมาได้

6. อาหารเพื่อสุขภาวะที่ถูกสมดุล (ร้อน-เย็น) การกินพืชเป็นหลัก เน้นรสชาดที่ไม่จัด มีผลต่อทั้งร่างกาย และต่อสภาวะจิตวิญญาณด้วย

7. การสร้างความมั่นคงทางอาหารให้พลเมืองเป็นหน้าที่ของเกษตรกรและภาครัฐในการบริหารจัดการเท่านั้น พลเมืองในฐานะผู้บริโภคไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปเกี่ยวข้องเพราะไม่สามารถสร้างความมั่นคงทางอาหารให้ตนเองได้

8. "อปรัณชาติ" ในนครสูตร ที่ว่าด้วยเรื่องความมั่นคงเข้มแข็งของนคร พระพุทธเจ้าหมายถึง พืชและอาหารทุกชนิดที่เป็นประเภทข้าวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น• (6:58)

9. การลดละกิเลสและความเกินในการบริโภคช่วยแก้ต้นเหตุของโรคและสร้างความมั่นคงทางจิตวิญญาณ

10. การบริโภคอาหารตามวิถีพอเพียงคือการเลือกกินตามใจชอบโดยไม่ต้องคำนึงถึงสมดุลร้อน-เย็น