630830 ความจริงและความลวง (1/2563) [2]

630830 การบ้าน ความจริงและความลวง (1/2563)

นักศึกษาสถาบันวิชชารามส่งการบ้าน ความจริงและความลวง ประจำวันที่ 24 – 30 สิงหาคม 2563 (อ่านที่มาและรายละเอียดเพิ่มเติมของการบ้าน)

สัปดาห์นี้มีผู้ส่งการบ้านรวม 2 ท่าน

  1. วิลาวัลย์ ลือเรือง
  2. พุทธพรฟ้า (วรางคณา ไตรยสุทธิ์)

!?ปิดรับการบ้านวันสุดท้ายของสัปดาห์นี้วันที่ 30 สิงหาคม 2563 ก่อนเที่ยงคืน ตามเวลาในประเทศไทย

?กรอกข้อมูลในช่องความคิดเห็นด้านล่าง

 

 

2 thoughts on “630830 ความจริงและความลวง (1/2563) [2]”

  1. วิลาวัลย์ ลือเรือง

    1. ชื่อเรื่อง เวทนาแท้ เวทนาเทียม
    2. ผัสสะ ตามองเห็นหมูทอดการะเทียมพริกไทย จมูกได้กลิ่นหมูทอดฯ
    3. ความลวง หมูทอดฯ ห้อม หอม สีสันน่ากินชิ้นพอดีคำเลย (เวทนาเทียม) มีอาการชอบใจถูกใจอยากกิน (กิเลส)หมูทอดฯ
    4. ความจริง หมูอดฯ ก็เป็นกลิ่นหมูหมักด้วยกระเทียมพริกไทยแล้วนำไปทอดให้สุกแค่นั้น คนที่ไม่มีกิเลสในเรื่องนี้จะรู้ว่ามันก็เป็นกลิ่นหมูทอดฯ อย่างนั้น (เวทนาแท้) ไม่มีหอมไม่มีเหม็น ไม่มีดูดไม่มีผลัก ไม่มีรักไม่มีเกียจ ไม่มีชอบไม่มีชัง (ไม่มีกิเลส) เป็นเพียงการรับรู้ความจริงตามความเป็นจริง(เวทนาแท้) เท่านั้น แต่คนที่มีกิเลส ความชอบ ความความชังดูดดึง ในหมูทอดฯ จะห้อมหอม น่ากิ้นน่ากิน (เวทนาเทียม) และคนทีเพิ่งเลิกกินหมูทอดฯได้ไม่นานจะยังมีกิเลสในความผลักความชังในหมูทอดฯ จะเหม้นเหม็น รังเกียจไม่ชอบใจ (เวทนาเทียม) ในหมูทอดฯ แล้วตอนมีผัสสะมันจะมีการวิปัสนาว่ากินดีไม่กินดี กินไม่กิน กินไม่กิน ใจที่เป็นเนกขัมมะมีพลังมากกว่าบอกว่ากินแล้วเบียดเบียน ศีลข้อ ๑ ไม่บริสุทธิ์นะไมสมบูรณ์แบบนะ ไม่ใช่อาหารของมนุษย์ผู้มีใจสูงนะ กิเลสพลังน้อยกว่ายอมสิโรราบถอยออกไป เกิดอาการยิ้มออกมา ใจโล่งเบาสบายที่ตัดได้ ไม่หยิบหมูทอดฯเข้าปาก

  2. พุทธพรฟ้า (วรางคณา ไตรยสุทธิ์)

    ชื่อเรื่อง หอมน่ากิน
    มีอยู่วันหนึ่งกำลังเดินไปซื้อของช่วงเย็นแล้วได้กลิ่มหอมโชยมาจากร้านขายยำมาม่า ทั้งที่ไม่ได้กินมาม่ามานานหลายปี แล้วก็ไม่ได้รู้สึกอยากกิน หลายครั้งที่ได้กลิ่นความหอมของมาม่าก็ไม่ได้ซื้อมากินแต่บางครั้งก็ซื้อมากินบ้างเพราะสงสัยว่า “เรายังชอบอะไรในมาม่าอยู่น้า ! ถึงยังหอมอยู่” พอกินเข้าไปก็ไม่ได้อร่อยเหมือนที่เคยกินในอดีต แต่มาวันนี้ได้กลิ่นนี้อีกก็ยังรู้สึกว่า “หอมน่ากิน” อีกอยู่ดี
    ผัสสะ : ได้กลิ่นเส้นมาม่าลวกน้ำร้อนแล้วรู้สึกว่า “หอมน่ากิน”
    ความลวง : กลิ่นตอนที่เส้นมาม่าลวกน้ำร้อนมันหอมน่ากินนะ อยากเอามากิน กินแล้วน่าจะอร่อย
    ความจริง : กลิ่นตอนที่เส้นมาม่าลวกน้ำร้อนมันก็เป็นกลิ่นของแป้งข้าวสาลีบดที่เอามาทำเป็นเส้นแล้วทอดให้กรอบแล้วก็อบแห้ง เอามาขายพร้อมผงปรุงรสให้เรากิน ตอนกินต้องลวกน้ำร้อนให้เส้นนิ่มขึ้น ตอนนี้ล่ะ ! กลิ่นที่คุ้นเคยเริ่มมาแล้ว คือ กลิ่นคล้ายตอนข้าวหุงสุกใหม่ ๆ หอมน่ากินมากเลย พอคิดออกเลยรู้ว่า “ความหอมเหล่านี้เป็นสัญญาที่เราจำกลิ่นนี้ได้ คือ อาหารนี้สุกแล้ว พร้อมกินได้” ทำให้พิจารณาได้ว่า “กลิ่นนี้ไม่เที่ยง แป๊บเดียวก็หายไป ความรู้สึกหอมนี้ก็ไม่เที่ยง สักพักก็หายไป” เราไม่ได้ต้องการกินมาม่าแม้กลิ่นจะหอมน่ากินก็ไม่ต้องกินก็ได้ กินไปก็ไม่มีประโยชน์เท่ากินข้าวไม่อิ่มเท่ากินข้าว

Comments are closed.